Vandaag begon als een gewone dag, totdat de telefoon ging. Zo’n moment waarop je nog niet vermoedt dat de dag ineens een andere wending zal nemen. Aan de lijn: Broeder Paul van Abdij Slangenburg. We hebben vaker contact — hij stuurt me zo nu en dan berichten over de honing die ze bij de abdij verkopen, soms een foto, soms een korte update. Altijd vriendelijk, altijd rustig. Maar dit keer klonk er iets anders door in zijn stem. Er was een bijenzwerm geland in de kloostertuin. Of ik kon komen helpen.
Natuurlijk.
Om 17.30 uur reed ik het serene terrein van de abdij op. Zodra je daar aankomt, lijkt de wereld automatisch een tandje langzamer te gaan. De lange oprijlaan, de oude bomen, de verstilde gebouwen — alles ademt rust. Maar dit keer werd die stilte subtiel doorbroken door een zacht, constant zoemend geluid dat als een onzichtbare sluier over de binnenplaats hing.
Broeder Paul zelf was er niet; hij had die avond zangles. Dat alleen al past eigenlijk perfect bij de plek. Een andere broeder, vriendelijk en zichtbaar nieuwsgierig naar wat er stond te gebeuren, ving me op en begeleidde me naar de binnenplaats. Zijn rustige tred en zachte stem leken bijna onderdeel van het decor.
Daar, tussen de oude kloostermuren die al zoveel generaties hebben zien komen en gaan, stond een prachtige fontein. Het water kabbelde zacht, alsof het zich niets aantrok van de bedrijvigheid die zich daar net had afgespeeld. En op de rand daarvan hing de zwerm.
Een compacte, levende massa bijen — duizenden individuen die samen één organisme lijken te vormen. Rustig, bijna meditatief, maar tegelijkertijd indrukwekkend in hun intensiteit. Het blijft een bijzonder gezicht: een bijenzwerm die zich tijdelijk verzamelt, onderweg naar een nieuw thuis. Geen chaos, geen paniek — alleen een collectief wachten, een tussenfase.
Met de korf in de hand en een ganzenveer als zacht hulpmiddel, begon ik voorzichtig de bijen bijeen te vegen. Het is altijd een moment dat moeilijk onder woorden te brengen is. Je stapt als mens even een andere wereld binnen — die van instinct, samenwerking en vertrouwen. Elke beweging moet rustig zijn, doordacht, zonder haast.
Wat er dan gebeurt, voelt bijna als een klein wonder: zodra een deel van de bijen de korf in gaat en de koningin gevolgd wordt, ontstaat er een soort stille afspraak. De rest volgt. Niet geforceerd, maar vanzelf. Alsof ze weten: dit is de plek.
Langzaam zag je het volk als één geheel de korf in trekken. Het zoemen veranderde subtiel van toon — van verspreid naar geconcentreerd. Een teken dat het goed ging.
Ondertussen speelde zich rondom ons een ander, minstens zo mooi tafereel af. Eén voor één gingen de ramen rondom de binnenplaats open. Eerst voorzichtig, daarna iets verder. Nieuwsgierige gezichten verschenen — monniken die hun stilte even onderbraken om getuige te zijn van dit bijzondere moment.
Er werd niet geroepen, nauwelijks gesproken. Alleen gekeken. Verwonderd, aandachtig. Sommige glimlachten, anderen leunden iets verder naar buiten om het beter te kunnen zien. Het voelde alsof twee werelden elkaar heel even raakten: de ingetogen, ritmische wereld van het klooster en het levendige, natuurlijke ritme van de bijen.
Even werd die besloten plek gedeeld — niet met woorden, maar met aanwezigheid.
Toen de laatste bijen zich bij de rest hadden gevoegd en de korf gevuld was met hun zachte, warme gezoem, keerde de rust langzaam terug. De ramen sloten weer, één voor één. De binnenplaats werd weer wat hij altijd is: stil, ingetogen, tijdloos.
Alsof er niets gebeurd was.
Maar voor wie erbij was, voelde het anders. Het was een klein, bijzonder moment — een ontmoeting tussen natuur, mens en stilte. Zo’n moment dat je niet plant, maar dat je overkomt. En dat, juist daardoor, bijblijft.
Ik sloot de korf voorzichtig af en droeg hem met respect naar de auto. Binnenin: een nieuw begin. Een volk dat weer verder kan, op zoek naar een plek om zich te vestigen, om te bouwen, om te leven.
En ergens, tussen die oude kloostermuren, begon op datzelfde moment een nieuw hoofdstuk voor dit bijenvolk.
Soms zijn het juist deze onverwachte momenten die een gewone dag onvergetelijk maken. 🐝
Na het neerzetten van de zwerm op de plaats van bestemming voelde het als een routineklus. Als beroepsimker draai je je hand daar niet voor om, en eerlijk is eerlijk: rook of een compleet imkerpak had ik hier niet eens nodig. Rustig werken, beetje gevoel erbij, dat is vaak al voldoende. Er stond nog één simpele taak op de planning: even de lege kast openen en daar de korf uit het klooster netjes in leegstorten. Appeltje-eitje. Wat kon daar nou misgaan?
Nou… alles dus.
Ik klap die kast open, al half in gedachten bezig met hoe soepel dit allemaal wel niet ging, en BAM—ik sta oog in oog met een complete bijenmetropool. Geen leeg appartementje, maar een vijfsterrenresort midden in het hoogseizoen. De kast was bezet. En niet een beetje ook. We hebben het hier niet over “een paar verdwaalde bijtjes die de weg kwijt waren”. Nee, dit was een zwerm van epische proporties. Tien ramen. TJOKVOL. Alsof ze een groepskorting hadden gekregen en met z’n allen tegelijk waren ingetrokken.
Mijn eerste reactie? Verwarring. Tweede reactie? Nog meer verwarring, maar dan met een vleugje paniek. Want even voor de duidelijkheid: dit stond dus niet in het draaiboek. Dit was niet “stap 3: ontdek een gigantische, illegaal gekraakte bijenkolonie”.
Ik heb nog even naar de kast gekeken in de hoop dat het een soort optische illusie was. Dat ik misschien per ongeluk mijn bril verkeerd om had opgezet. Maar nee hoor—duizenden bijen keken me doodleuk terug aan, zo van: “Oh, was dit jouw kast? Oeps. Te laat.”
Op dat moment besefte ik twee dingen:
- Deze bijen waren duidelijk eerder dan ik.
- Deze bijen waren ook duidelijk beter voorbereid.
Er zat niets anders op dan snel te schakelen. Want als er één ding is dat je niet wilt, is een overvolle bijenkolonie zonder uitbreidingsmogelijkheden. Dat is vragen om problemen… en waarschijnlijk ook om boze bijen met een mening.
Dus hebben we meteen maar een honingkamer bijgeplaatst. Niet subtiel, niet voorzichtig—gewoon hup, erop! Zo van: “Hier jongens, extra verdieping. Maak er wat moois van.” Je zag ze bijna opgelucht ademhalen. Of ja, zo voelt het dan hè, want bijen ademen natuurlijk niet opgelucht… maar je snapt het idee.
Achteraf gezien voelde het een beetje alsof ik thuiskwam en ontdekte dat mijn huis inmiddels werd bewoond door een complete familie die al helemaal gesetteld was. Meubels erin, gordijnen opgehangen, koffie op tafel. En ik stond daar met mijn koffertje van: “Eh… ik kwam hier eigenlijk ook nog iets doen?”
Het mooie is: ondanks de chaos, de verbazing en mijn licht gekrenkte imker-ego, blijft dit precies de reden waarom werken met bijen zo geweldig is. Je kunt plannen wat je wilt, maar uiteindelijk hebben zij altijd hun eigen agenda. En die agenda blijkt verrassend goed gevuld.
Kortom: wat begon als een simpele, bijna saaie handeling, eindigde in een onverwacht spektakelstuk. En laten we eerlijk zijn—dit soort momenten zijn goud waard. Of nou ja… honing waard, in dit geval.
